Tattje Blog

 
23 maart 2013

Nokky blijft maar knabbelen, bijten, duwen en trekken aan de man die hem leidt. “Wanneer stopt hij nou eens”, roept de man op een gegeven moment geïrriteerd uit.
Meer lezen…

 
17 februari 2013

Eén week per maand is het zover. Je kan er de klok op gelijk zetten. Het is een doordeweeks dag. Ik moet morgen weer om zes uur op dus ik ga vroeg naar bed. Ik doe mijn oordoppen in, het licht uit, een warm kruikje tegen mijn buik en leg mijn hoofd te rusten. En, ongehinderd door enige prikkel, slaat mijn vrij associatieve geest op hol. Het lijkt wel een kleine overactieve terriër, rondjes rennend, blaffend, achter zijn eigen staart aan. “Rustig maar, het is goed”, probeer ik nog een paar keer. Tevergeefs: mijn geest viert feest. Meer lezen…

 
20 januari 2013

De vrouw en het paard staan samen in de bak. Het paard staat met de kont naar de vrouw. Zij probeert verbinding te maken door achter het paard van links naar rechts te lopen. Het paard volgt haar wel met zijn hoofd, maar blijft van haar afgekeerd. Na een paar minuten vraag ik wat er gebeurt. Meer lezen…

 
2 januari 2013

En dan is het mijn beurt. “Wat wil je doen?”, vraagt de coach. Ik wil het veld in lopen, de weidsheid in, dwars door de bagger en de blubber naar de drie grote shires die achterin het land staan.
“Wil je alleen of met de groep?” Ik wil graag alleen, met de regen in mijn gezicht en de wind om mijn oren. Meer lezen…

 
18 november 2012

We leven in een tijd van tomeloos optimisme. Eerst en voor alles wordt er van ons verwacht dat we van het leven genieten. We omarmen met liefde onze tegenslagen. Dapper zetten we alle narigheid om in leermomenten en groeimogelijkheden. We beseffen dat het leven een geschenk is. Blijmoedig aanvaarden we de reis. Ondertussen vergeten we te rouwen om dat wat niet is, dat wat ons verdriet doet, pijn doet. Dat waar we op gehoopt hadden, maar dat we nooit gekregen hebben. Meer lezen…

 
27 oktober 2012

Oké, oké (irritatie)
Ik heb valangst (berusting)
Nou en? (weerstand)
Ik sta zelden bovenop een berg van drie kilometer hoog, dus zo erg is dat toch niet? (afweer)
Waarom zou ik daar nou aandacht aan besteden, er zijn wel belangrijkere dingen in mijn leven (ontkenning) Meer lezen…

 
7 oktober 2012

Deze zomer wilde ik een berg ontmoeten. En geen kleintje. Het liefst één van drie kilometer hoogte. Minstens. In Oostenrijk vonden we er een paar. Magnifiek sloten ze ons in in de diepe dalen. Maar alleen kijken en verwonderen is geen ontmoeten dus trokken mijn man en ik onze stoute wandelschoenen aan om eens echt dag te zeggen.

Aan de voet van de berg loopt een bread grindpad met veel toeristen die rond het meer lopen dat de berg weerspiegelt. Op dit pad zien we het proces van de bergen vanuit de diepte. Een proces van erosie, van stromen, van bewegen. Een proces dat zo langzaam gaat dat we het nauwelijks opmerken. Meer lezen…

 
 
Coachen met paarden