Tattje Blog

 
31 december 2016

31 december 2016, het is mistig, we rijden in onze Hyundai Elantra op de A50 terug naar huis, luisterend naar politici op radio 1. De weg ontvouwt zich via zalvende woorden, normen en waarden, beschuldigingen, schuldbekentenissen en Pavlov reacties van VVD naar CDA naar SP. Ik kan het niet meer aan. Zet maar uit. Meer lezen…

 
5 juni 2016

Ik ben een andere jij.Gecoacht worden door je eigen paard is een bijzondere ervaring. Omdat mijn paard Nokky vergevingsgezind is, heeft hij mij geleerd mezelf te vergeven. Omdat mijn dochters paard Cinnamon het beste leert als hij mag spelen, leert hij mijn dochter lichter te worden. Omdat mijn zus haar nieuwe paardje heel zacht is, zal mijn zuster zachter worden. Omdat het trotse paard van een coachee weigert te buigen voor druk, leert hij haar minder druk op zichzelf te leggen en afscheid te nemen van de druk die altijd door anderen op haar is gelegd.

Een andere coachee heeft jaren geworsteld met haar paard, zonder op te geven. Tijdens een coaching zegt ze: mijn paard staat voor mij voor stromende levensenergie en levenslust, kracht, sterkte. Zij staat heel stevig op de grond. Voor mij is het duidelijk dat ik daarom bij dit paard terecht ben gekomen, zij geeft mij het goede voorbeeld.

Onze paarden vormen ons als je ze durft te ontmoeten. Ze helpen ons los te komen van de dwingende patronen die de systemen waarbinnen we zijn opgegroeid hebben vastgelegd.

 
 
22 juni 2014

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet. Maar vooral: ik denk, ik denk wat jij niet denkt. Eén beeld: vele interpretaties.

In het laatste boek van Linda Kohanov put Linda inspiratie uit het beeld van de kathedraal. Het ontwerpen en bouwen van een kathedraal staat voor haar symbool voor meergeneratiedenken. Voor duurzaamheid. Voor een nieuwe leiderschapsstijl waarin relaties en een langetermijnvisie voorop staan, als tegenwicht voor het jachtige korte-termijndenken dat de huidige politiek lijkt te beheersen. Meer lezen…

 
22 mei 2014

Voor moederdag ben ik diep aan het graven in mijn herinnering. Ergens in mijn peilloze geheugen moeten toch wel beelden van mijn moeder uit mijn vroege jeugd opgeslagen liggen. Hoe hard ik ook zoek, ik vind alleen herinneringen van heftige gebeurtenissen. Mijn moeder die met de auto met ons op de achterbank door de muur van de vrouw van haar man (jaja heel ingewikkeld) heen wil rijden. Meer lezen…

 
30 maart 2014

Op stal verdringen de geuren mest en bloesem elkaar. Aards broeit de lente. Ik sta samen met de coachee in de bak. Achter haar staat een paard. Het paard zoekt geen contact en staat stil in de verste hoek.

De coachee heeft haar ogen dicht. Ze voelt haar lichaam en luistert. Haar lichaam voelt wankel. Ze is bang om te vallen. Meer lezen…

 
17 januari 2014

De coachee heeft de pony het halster omgedaan in de stal. Samen lopen ze naar de wei. In de wei doet de coachee het halster af. De pony rent meteen hard weg en wil niet meer bij de coachee komen. Hoe vriendelijk ze het ook vraagt. Er blijft constant een afstand van minimaal 25 meter tussen haar en de pony. Meer lezen…

 
 
Coachen met paarden