Tattje Blog

 
30 augustus 2017

“Hoe kunnen we opleiden als het fundament van het huis nog niet eens staat?”, roept een collega vertwijfeld als ons gevraagd wordt een nieuwe didactiek te omarmen waarvan de contouren nog niet goed zichtbaar zijn. Deze collega voelt duidelijk weerstand tegen de verandering die van bovenaf van hem gevraagd wordt. Opvallend is hierbij de keuze van zijn metafoor voor ons ‘opleiden’.

Een huis biedt veiligheid, comfort, is tastbaar, zichtbaar. Een huis is echter ook een vast gegeven, een zelfstandig naamwoord. Opleiden is een werkwoord, het staat niet ‘vast’, het is wat we doen. Het is een kunst, meer gelijk aan bijvoorbeeld vliegen dan aan een huis. Een vogel is niet bang dat de tak of het huis waarop zij zit afbreekt of instort, zij vertrouwt immers op haar vleugels. De keuze van de metafoor bepaalt hier in grote mate hoe er naar verandering gekeken wordt.

 

 
31 december 2016

31 december 2016, het is mistig, we rijden in onze Hyundai Elantra op de A50 terug naar huis, luisterend naar politici op radio 1. De weg ontvouwt zich via zalvende woorden, normen en waarden, beschuldigingen, schuldbekentenissen en Pavlov reacties van VVD naar CDA naar SP. Ik kan het niet meer aan. Zet maar uit. Meer lezen…

 
5 juni 2016

Ik ben een andere jij.Gecoacht worden door je eigen paard is een bijzondere ervaring. Omdat mijn paard Nokky vergevingsgezind is, heeft hij mij geleerd mezelf te vergeven. Omdat mijn dochters paard Cinnamon het beste leert als hij mag spelen, leert hij mijn dochter lichter te worden. Omdat mijn zus haar nieuwe paardje heel zacht is, zal mijn zuster zachter worden. Omdat het trotse paard van een coachee weigert te buigen voor druk, leert hij haar minder druk op zichzelf te leggen en afscheid te nemen van de druk die altijd door anderen op haar is gelegd.

Een andere coachee heeft jaren geworsteld met haar paard, zonder op te geven. Tijdens een coaching zegt ze: mijn paard staat voor mij voor stromende levensenergie en levenslust, kracht, sterkte. Zij staat heel stevig op de grond. Voor mij is het duidelijk dat ik daarom bij dit paard terecht ben gekomen, zij geeft mij het goede voorbeeld.

Onze paarden vormen ons als je ze durft te ontmoeten. Ze helpen ons los te komen van de dwingende patronen die de systemen waarbinnen we zijn opgegroeid hebben vastgelegd.

 
 
22 juni 2014

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet. Maar vooral: ik denk, ik denk wat jij niet denkt. Eén beeld: vele interpretaties.

In het laatste boek van Linda Kohanov put Linda inspiratie uit het beeld van de kathedraal. Het ontwerpen en bouwen van een kathedraal staat voor haar symbool voor meergeneratiedenken. Voor duurzaamheid. Voor een nieuwe leiderschapsstijl waarin relaties en een langetermijnvisie voorop staan, als tegenwicht voor het jachtige korte-termijndenken dat de huidige politiek lijkt te beheersen. Meer lezen…

 
22 mei 2014

Voor moederdag ben ik diep aan het graven in mijn herinnering. Ergens in mijn peilloze geheugen moeten toch wel beelden van mijn moeder uit mijn vroege jeugd opgeslagen liggen. Hoe hard ik ook zoek, ik vind alleen herinneringen van heftige gebeurtenissen. Mijn moeder die met de auto met ons op de achterbank door de muur van de vrouw van haar man (jaja heel ingewikkeld) heen wil rijden. Meer lezen…

 
30 maart 2014

Op stal verdringen de geuren mest en bloesem elkaar. Aards broeit de lente. Ik sta samen met de coachee in de bak. Achter haar staat een paard. Het paard zoekt geen contact en staat stil in de verste hoek.

De coachee heeft haar ogen dicht. Ze voelt haar lichaam en luistert. Haar lichaam voelt wankel. Ze is bang om te vallen. Meer lezen…

 
 
Coachen met paarden